Η Τουρκία, η χώρα πρότυπο του ΔΝΤ, με μισθό κάτω από 300 ευρώ (παρά το επίσημο 400), με χιλιάδες γυναίκες να δολοφονούνται για “λόγους τιμής” (αύξηση 1400% τα τελευταία δέκα χρόνια, αυτός είναι ο “εκσυγχρονισμός”), με την ασύλληπτη ακόμη για τα ελληνικά δεδομένα καταστολή ενάντια σε κάθε είδους αριστερά και γενικότερα πολιτική αντίδραση, επιτέλους ξεσπάει… Το γεγονός ότι η διαμαρτυρία ξεκίνησε από τη διεκδίκηση ελεύθερου δημόσιου χώρου δεν είναι τυχαίο. Συνδέεται με την ολοένα και μεγαλύτερη ταύτιση της κοινωνικής αναπαραγωγής με την καταστολή, με την αδυναμία διεκδίκησης μέσα στους χώρους εργασίας κτλ (όπως έγραψε κάποια στο twitter: Δεν πρόκειται μόνο για το πάρκο, είμαστε στο δρόμο για το νόμο για τις εκτρώσεις, για την απαγόρευση του ποτού, για τη φτώχεια και για τη σκατά-ζωή που ζούμε…). Ο κοινωνικό-πολιτικός χαρακτήρας του ξεσπάσματος είναι αντίστοιχος με αυτόν των κινημάτων Αγανακτισμένων, το (μη-)αίτημα για περισσότερη δημοκρατία και “ελευθερία” είναι αυτό που εκφράζει τα πλήθη που συρρέουν:
