★32 μέρες απεργίας πείνας του αναρχικού Κώστα Σακκά ★

Όλοι γεννηθήκαμε διαφορετικοί, όλοι όμως γεννηθήκαμε ίσοι. Μεγαλώσαμε καταπιεζόμενοι από κοινωνικούς θεσμούς που μας πίεσαν να γίνουμε κι εμείς μικροί ή μεγάλοι τύραννοι. Ανταγωνιστικοί με τους συμμαθητές μας, δυνάστες της ερωτικής μας συντρόφου, καταπιεστές των εργαζομένων, υιοθετήσαμε τις μαθημένες εξουσιαστικές σχέσεις αναπαράγοντας τις σε κάθε προσωπική μας υπόθεση, νομιμοποιώντας παράλληλα κάθε μαστίγιο που πέφτει πάνω στις πλάτες μας, είτε των πολιτικών, είτε των αφεντικών, είτε των μπάτσων.

Οταν μιλήσαμε για δικαιοσύνη, μιλήσαμε σαν κατήγοροι. Όταν μιλήσαμε για δημοκρατία, μιλήσαμε σαν πελάτες. Όταν μιλήσαμε για ελευθερία, μιλήσαμε σαν καταναλωτές. Όταν μιλήσαμε για παιδεία, μιλήσαμε σαν συλλέκτες πιστοποιητικών.

Κάποιοι, αρνηθήκαμε τις μαθημένες συμβάσεις. Είδαμε στους κοινωνικούς θεσμούς που το Κράτος εκπροσωπεί τούς φορείς της αδικίας, της βίας, της εκμετάλλευσης. Φτύσαμε τη σχολική γνώση, γελάσαμε στα μούτρα των ειδικών, κάναμε έρωτα χωρίς να φαντασιωνόμαστε βιασμούς, σπάσαμε τις βιτρίνες του καθωσπρεμισμού, της μόδας, της αλλοτρίωσης. Πάντα όμως διψούσαμε...

Διψούσαμε για ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Την ελευθερία να ζήσουμε σύμφωνα με τα δικά μας γούστα. Διψούσαμε για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Τη δικαιοσύνη αυτή που δεν γράφεται από εκλεγμένους χαρτοαγιακάδες, αλλά εκείνη που υπαγορεύει πως ποτέ δεν θα πράξουμε έτσι όπως δεν θα θέλαμε να πράττει ο συνάνθρωπος μας. Διψούσαμε για ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Όχι αυτήν της ελεημοσύνης, αλλά εκείνη που σμίγει τους ανθρώπους και δημιουργεί δεσμούς αδερφοσύνης. Διψούσαμε για ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ. Να μην εξαρτάται η σκέψη και οι αποφάσεις μας από θεσμούς που κατσικώνονται με το ζόρι στο σβέρκο μας.

Και συνεχίζουμε να διψάμε...
Εμείς είμαστε οι αναρχικοί-ές. Δεν αγωνιζόμαστε για να ξεχωρίσουμε από κανέναν, ούτε παριστάνουμε τους σωτήρες. Αυτές είναι οι ιδέες μας και το αν θα εμπνεύσουν την κοινωνική επανάσταση είναι ζήτημα και δικό μας αλλά και όλων των πολιτών. Ο Κώστας Σακκάς είναι ένας απ' αυτούς τους διψασμένους. Αυτά πόθησε, αυτά συνεχίζει να ποθεί, αντιμετωπίζοντας το δολοφονικό Κράτος της μηδενικής ανοχής στην δίψα μας.

Το λέμε όμως ξεκάθαρα. Θα ξεδιψάσουμε με τον Κώστα Σακκά δίπλα μας. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΑΣ!

Πηγη

Η συνωμοσία της Πυρίτιδας, ο Guy Fawkes και ο “V”

O Guy Fawkes τώρα έχει γίνει ευρύτερα γνωστός μέσω της μάσκας που τον απεικονίζει στο “V for Vendetta”, η οποία κάνει όλο και πιο πολλές εμφανίσεις σε διαδηλώσεις ανά τον κόσμο, και είναι και σύμβολο της ομάδας hacker Anonymous.

Η μάσκα απεικονίζει το πρόσωπο ενός Άγγλου συνωμότη, του Guy Fawkes (1570-1606), που έγινε σύμβολο των εξεγέρσεων κατά της εξουσίας σε όλο τον κόσμο. Ένας επαναστάτης που προσπάθησε να ανατινάξει το Παλάτι του Γουεστμίνστερ, γνωστό και ως Σπίτι του Κοινοβουλίου, την ημέρα που ο Βασιλιάς Ιάκωβος `Α της Αγγλίας ετοιμαζόταν να βγάλει λόγο σε μια διευρυμένη συνέλευση της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Κοινοτήτων. Μαζί με το βασιλιά, θα χάνονταν σε μια μεγαλειώδες έκρηξη όλοι οι βουλευτές, η βασιλική οικογένεια, οι κεφαλές της εκκλησίας και γενικώς η τοπική αριστοκρατία. Αυτό το σχέδιο αποκαλέστηκε η “Συνωμοσία της Πυρίτιδας”. Ο Guy Fawkes απέτυχε να ανατινάξει το παλάτι, αλλά μέσω αυτού έγινε ένας θρύλος.

Γιατι ειμαι αυτο που ειμαι...

Πολλοι απ αυτους που με ξερουν (και οσοι με διαβαζουν) ισως θεωρησουν οτι ειμαι κομμουνιστης, αλλοι οτι ειμαι αναρχικος. Κατα την δικη μου γνωμη (θελω να πιστευω) οτι συγκλινω περισσοτερο στο δευτερο. Η αληθεια ειναι οτι δεν εχω κανει πολλα στην ζωη μου για να θεωρησω τον εαυτο μου αναρχικο, ουτε εχω διαβασει ΤΑ βιβλια, παρολα αυτα προσπαθω να εχω οσο μπορω την σκεψη μου και το μυαλο μου ανοιχτα και ελευθερα, να φανταζομαι ενα κοσμο καλυτερο και χωρις καταπιεση, ενα κοσμο χωρις εξουσια και αφεντικα.

Κείμενο 4 Αναρχικών συλληφθέντων για τη διπλή ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης

   Οι μέρες μας περνάνε, οι νύχτες μας δεν περνάνε.
   Τρέχουμε προς τη διαφυγή μας, ενώ γύρω μας εξελίσσεται ένα κανονικό ανθρωποκυνηγητό. Πίσω μας μία ζωή προκαθορισμένη, χαραγμένη από τα χέρια των κυρίαρχων, με στόχο να εσωτερικεύσουμε την υποταγή ως αντικειμενική συνθήκη, να νομιμοποιήσουμε ηθικά συστήματα νόμων και κανόνων, να εξισώσουμε το άτομο με μία στατιστική λογική αριθμών. Μπροστά μας ο κόσμος των «ουτοπικών» μας φαντασιώσεων που κατακτιέται μόνο με βία. Μία ζωή, μία πιθανότητα και αποφασιστικές επιλογές.

Ποιος ειναι χειροτερος???

Ακουω απο καποιους οτι οι αναρχικοι με τους χρυσαυγιτες τελικα ειναι τα ιδια σκατα, οπως και οι αριστεροι με τους δεξιους, οι κομμουνιστες με τους φασιστες. Τι ειναι ομως χειροτερο κανεις δεν μας απαντησε?

Η πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ

Η χθεσινή μέρα ήταν μια ήττα της αστικής δημοκρατίας από πολλές πλευρές. Δεν θα σταθώ στο γεγονός πως μία κυβέρνηση έχει διορίσει έναν τραπεζίτη πρωθυπουργό χωρίς να τον έχει εκλέξει ο λαός. Ούτε πως το κόμμα που έχει διορίσει αυτόν τον πρωθυπουργό έχει χάσει ήδη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (αρχή της δεδηλωμένης) και παρόλα αυτά κυβερνά.
Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο γεγονός πως από την αρχή της πάνδημης διαμαρτυρίας τον περασμένο Μάιο, χθες, οι πολίτες επέλεξαν ως προστάτες τους όχι αυτούς που πληρώνουν για να το κάνουν και είναι θεσμικά κατοχυρωμένος ο ρόλος τους, αλλά τους αναρχικούς. Ούτε να μην ανοιγοκλείνω έκπληκτος τα μάτια όταν βλέπω και διαβάζω πως αυτό που έμεινε από τη χθεσινή μεγαλειώδη συγκέντρωση του πλήθους είναι οι στάχτες κτηρίων και τραπεζών.

Καταληψεις

Ας μιλησουμε λιγο για τις καταληψεις και ας τις διαχωρισουμε κιολας.
Καταληψεις σε δημοσια κτιρια που θα καταντουσαν επιχειρησεις.
Ειχα την τυχη να βρεθω στην καταληψη δελτα για τα 3 χρονια "γενεθλιων". Ενας πολυ ωραιος χορος που πραγματικα ηταν ανεκμεταλλευτος πριν απ αυτη την καταληψη. Αυτος ο χωρος εκτος απο μεσο αντιδρασης και εναντιωσης προς την ιδιωτικοποιηση των εστιων και του προεδρου του τει, ειναι ενας χωρος κοινωνικοποιησης και πολιτικοποιησης. Παρολο που δν ανεβηκα στους πανω οροφους και εμεινα στον πρωτο μπορω να πω οτι οι "αλητες" αναρχικοι κανανε πολυ καλη δουλεια και οντως αυτη η καταληψη ειχε σοβαροτατο λογο που εγινε καθως αυτο το δημοσιο κτηριο θα κατεληγες ειτε ερηπιο ειτε στα χερια ιδιωτη να το νοικιαζει οπως θελει και με οτι κριτηρια θελει αυτος. Παροτι το κτηριο αυτο κριθηκε απο τον προεδρο του τει ακαταλληλο για στεγαση (σ.σ. ηταν οι εστιες του τει θεσσαλονικης) και ασυμφορο οικονομικα, τελικα λειτουργει αψογα και αυτοδιαχειριστικα. Εχει βιβλιοθηκη, αιθουσα με υπολογιστες, εργαστηρια φωτογραφιας, χαριστικο παζαρι κλπ.  Ενας πραγματικα πολυ καλα οργανωμενος αυτονομος χωρος που δν θα πιστευες οτι θα μπορουσε να δουλεψει. Ειναι πραγματικα σπουδαιο το να υπαρχουν τετοιοι χωροι σε ολη την πολη και δν θα επρεπε να τους περιμενουμε απο τις καταληψεις
Τετοιες καταληψεις υπαρχουν αρκετες στην πολη οπως π.χ. η libertatia στην λεωφορο στρατου και στην Υφανετ.
Καταληψεις σε εκπαιδευτικα ιδρυματα και σχολεια.
Ενα τελειως διαφορετικο ειδος καταληψεων αφου σε αντιθεση με το παραπανω δν προσφερει απολυτως τιποτα εκτος απο μερικες παααρα πολυ σπανιες περιπτωσεις (βλ Πολυτεχνειο 1973). Στα σχολεια γινονται κυριως απο τραμπουκους μαθητες που βαριουνται το μαθημα και θελουν να μην πατανε στο σχολειο χωρις να παιρνουν απουσιες. Εκμεταλευονται την οποιαδηποτε συγκυρια και πολλες φορες τρομοκρατουν για να περασει η "αγωνιστικη" τους αποψη και αποφαση. Χρησιμοποιουνται αιτηματα οπως: εγκαταστασεις σχολειου (που παρολο που σε ολες τις περιπτωσεις ειναι οντως αθλιες, στην πραγματικοτητα κανενας απ αυτους δν ενδιαφερεται πραγματικα αφου υπο αλλες συνθηκες δν θα πατουσαν καν στο σχολειο), καινουργιες τουαλετες, τριγωνικες τυροπιτες (γτ με τις στρογγυλες δν ξερουμε απο που να αρχισουμε) κλπ κλπ.
Στον χωρο του πολυτεχνειου απο την αλλη "αποφασιζονται" απο τις αριστερες παραταξεις (που φυσικα καμια απ αυτες στο πλαισιο που καταθετουν δεν εχουν κατι αλλο απο το "ΚΑΤΑΛΗΨΗ") που καλουν συνελευσεις γι αυτο το θεμα. Στην ουσια αυτο που επιδιωκουν ειναι ειτε να κατεβαινουν σε πορειες χωρις να χανουν μαθηματα, η απλα να μην κανουν μαθημα. Υπαρχουν βεβαια και αυτοι που πραγματικα με το να κανεις καταληψη διεκδικεις δικαιωματα και καλυτερο μελλον για σενα και τη σχολη σου. Για μενα κατι τετοιο θεωρειτε απλα αφελεια. Αν καποιος αρνηθει στην καταληψη, και θελει να κανει μαθημα εστω και με το ζορι, θα θεωρηθει Δαπιτης-δεξιος-φασιστας και σε μερικες περιπτωσεις θα φαει και ξυλο. Δεν ειναι λιγες οι περιπτωσεις που στοχοποιουνται φοιτητες και τους κρεμαται η παραπανω ταμπελα, αν δεν ψηφισουν τα αριστερα πλαισια και ακομα χειροτερα αν ψηφισουν ενα πλαισιο της δαπ, που σε πολλες περιπτωσεις ειναι το ΜΟΝΟ που δν μιλαει για καταληψη (βεβαια ειναι της δαπ αλλα τι να πεις :-P)
Το αποτελεσμα και στους 2 χωρους της εκπαιδευσης ειναι οτι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΔΝ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΟΙ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ. Το μονο που γινεται ειναι να χανεται μαθημα που στο τελος ειναι εις βαρος των μαθητων, οι καθηγητες χεστηκαν, οι πολιτικοι, που υποτιθεται οτι γι αυτους γινεται το ολο θεμα, επισης χεστηκαν και στο τελος καταληγουμε σε μια φασιστικη πλην "αριστεροκομμουνιστικη" καταληψη απο ατομα που κατα τα αλλα θελουν να αφανισουν τον φασισμο και να υπερασπιστουν το ασυλο. Στην πραξη ομως οι ιδιοι το καταργουν.

Περι πανεπιστημιακου ασυλου

Το πανεπιστημιακο ασυλο ειναι μια κατακτηση των φοιτητων απο την εποχη της δικτατοριας. Ασυλο σημαινει ελευθερη διακινηση ιδεων. Στην πραξη αυτο σημαινει οτι ο ΚΑΘΕΝΑΣ μπορει να πει την γνωμη του, να εκφρασει τις ιδεες του μεσα στο χωρο του ασυλου και κανενας να μην του επιτεθει (επιθεση δν ειναι ο διαλογος).

ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΑΣΥΛΟ

Άρθρο 3 του Νόμου 1549/2007 (ΦΕΚ Α 69/20.03.2007)

1. Στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και διαδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών.
2. Δεν επιτρέπεται η επιβολή ορισμένων μόνον επιστημονικών απόψεων και ιδεών και η διεξαγωγή απόρρητης έρευνας.
3. Το ακαδημαϊκό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών και για την προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία όλων ανεξαιρέτως των μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας των Α.Ε.Ι. και των εργαζομένων σε αυτά, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει.
4. Το ακαδημαϊκό άσυλο καλύπτει όλους τους χώρους του Α.Ε.Ι. στους οποίους γίνεται εκπαίδευση και έρευνα. Οι χώροι αυτοί καθορίζονται με απόφαση και ευθύνη της Συγκλήτου για τα Πανεπιστήμια και της Συνέλευσης για τα Τ.Ε.Ι.. Δεν επιτρέπεται η επέμβαση δημόσιας δύναμης στους παραπάνω χώρους, παρά μόνο κατόπιν πρόσκλησης ή άδειας του αρμόδιου οργάνου του Ιδρύματος και με την παρουσία εκπροσώπου της δικαστικής αρχής.
5. Αρμόδιο όργανο για την πρόσκληση ή άδεια της προηγούμενης παραγράφου, είναι το Πρυτανικό Συμβούλιο για τα Πανεπιστήμια και το Συμβούλιο για τα Τ.Ε.Ι., με δικαίωμα ψήφου όλων των μελών τους. Τα όργανα αυτά συνέρχονται αμέσως, αυτεπαγγέλτως, ή μετά από καταγγελία. Το αρμόδιο όργανο αποφασίζει κατά πλειοψηφία, τηρουμένων των διατάξεων του Εσωτερικού Κανονισμού του οικείου ιδρύματος και του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας.
6. Επέμβαση δημόσιας δύναμης χωρίς την άδεια του αρμοδίου οργάνου του Α.Ε.Ι. επιτρέπεται μόνον εφ’ όσον διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα ή αυτόφωρα εγκλήματα κατά της ζωής.
7. Οι παραβάτες των διατάξεων του άρθρου αυτού για το ακαδημαϊκό άσυλο τιμωρούνται με φυλάκιση τουλάχιστον έξι (6) μηνών μετά από έγκληση του αρμόδιου οργάνου της παραγράφου 5 του άρθρου αυτού ή της Συγκλήτου για τα Πανεπιστήμια και της Συνέλευσης για τα Τ.Ε.Ι..
8. Το άρθρο 2 του ν. 1268/1982 και τα άρθρα 2 και 7 του ν. 1404/1983 (ΦΕΚ 173 Α’) καταργούνται.
9. Σε Α.Ε.Ι. που διοικούνται από Διοικούσα Επιτροπή, αυτή αποτελεί το αρμόδιο όργανο της παραγράφου 5 του άρθρου αυτού.

Ομως η εκμεταλευση του ασυλου που γινεται απο διαφορους ασχετους, ειτε απο υποκινουμενους προβοκατολες, ειτε απο μπαχαλους-ψευτο αναρχικους (γιατι αναρχια δν ειναι αυτο το πραγμα) ειτε ακομα και απο απλους εγκληματιες εχει καταστρεψει το υλικοτεχνικο μερος του πανεπιστημιου. Και κακα τα ψεμματα δν φταιει μονο η μειωμενη χρηματοδοτηση απο την κυβερνηση για την κατασταση των πανεπιστημιων αλλα και το ακαδημαικο προσωπικο και οι ιδιοι οι φοιτητες.
Ολα τα παραπανω ομως δινουν το δικαιωμα σε διαφορους τιποτενιους πολιτικους, σε "αγανακτησμενους πολιτες", "δημοκρατες" και οχι μονο να ζητουν επιτακτικα την καταργηση του ασυλου. Και ισως να εχουν δικιο σ αυτο που ζητανε.
Ο βασικος στοχος ενως φοιτητη ειναι να παρει απο την ανωτατη εκπαιδευση οσα του ειναι απαραιτητα για την επαγγελματικη του ζωη καθως και την περεταιρω μορφωση του και αναπτυξη κριτικης σκεψης του. Ομως με αυτη την καταστροφη της περιουσιας του πανεπιστημιου αυτο παρεμποδιζεται.
Παρολο που οσες φορες εχω παει στο πολυτεχνειο ειτε μετα απο διαδηλωση ειτε για αλλους λογους ποτε δν εχω δει καταστροφη χωρου η υλικου του, εχω ακουσει ομως απο πολλους (ναι οντως διαφορετικων πολιτικων αποψεων) οτι υπαρχουν καταστροφες. Οφειλω ομως να τους ακουσω (και οχι να το δεχτω απερισκεπτα) και να πω την γνωμη μου, γτ οπου υπαρχει καπνος υπαρχει και φωτια.
Και η γνωμη μου ειναι η εξης:
Αν πρεπει να καταργηθει το ασυλο???
Οχι δν πρεπει. Και δεν πρεπει διοτι αυτο που ζουμε δυστυχως δν ειναι δημοκρατια. Υπαρχει απιστευτη καταστολη στις πορειες που κατα 99% την πληρωνουν αθωοι και καπως πρεπει να προστατευτουν, υπαρχει λογοκρισια (βλεπε indymedia) και καπως πρεπει αυτες οι αποψεις να ακουστουν. Το ασυλο ειναι ενας χωρος οπου δν σε πνιγει η κρατικη καταστολη.
Πρεπει ομως να εμεις οι υπερμαχοι του πανεπιστημιακου ασυλου οχι μονο να προστατεψουμε το ασυλο, αλλα και το ιδιο το πανεπιστημιο. Το πανεπιστημιο πανω απ ολα ειναι ενας χωρος της εκπαιδευσης και της γνωσης, ανηκει σε ολους, ολοι εχουν δικαιωμα προσβασης σ αυτο και ολα τα αλλα ερχονται μετα (εκτος απο καποιες συνθηκες). Οποιος εχει σκοπο να το καταστρεψει δν εχει θεσει σ αυτο. Η καταστροφη υλικου και βιβλιων δν ειναι ελευθερη διακινηση ιδεων ουτε βοηθαει στην ελευθερη διδασκαλια. Αρα αυτοματα η 1η παραγραφος παυει να ισχυει.
Επισης πρεπει να καταλαβουν τα αριστερα (κυριως) κινηματα αλλα και τα αναρχικα οτι με το να καταστρεφουν τους παγκους και το υλικο των δεξιων παραταξεων (βλ. φος), αλλα και το αντιστροφο, καθως και η χρηση βιας προς αυτους, δν υπερασπιζουν το ασυλο (υπενθυμιζω παραγραφος 1, ελευθερη διακινηση ιδεων) αλλα το αντιθετο.

Υ.Γ. Αν θελουν να καταργησουν το ασυλο ας αρχισουν πρωτα με το βουλευτικο και το εκκλησιαστικο.

Γιατι απετυχε η δημοκρατια?

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει και εξασκείται από το λαό. Η ετυμολογία της λέξεως βρίσκεται στα συνθετικά «δήμος» (το σύνολο ή η συνέλευση των ανθρώπων που έχουν πολιτικά δικαιώματα) και «κράτος» (δύναμη, εξουσία, κυριαρχία).

Στην δημοκρατια, λοιπον, η εξουσια πηγαζει απο τον λαο, δηλαδη απο τους πολλους. Στην σημερινη της ομως μορφη μεταφραζετε, σε εθνικο επιπεδο, ως εκλογη 300 ατομων καθε 4 χρονια ωστε να σε αντιπροσωπευσουν στην πολιτικη και να παρουν αποφασεις για σενα. Εδω ειναι που καταργειται η εννοια δημοκρατια διοτι τις αποφασεις τελικα τις παιρνουν οι 300, δηλαδη οι λιγοι. Ασχετα αν καθε 4 χρονια μπορουμε να τους αλλαξουμε.
Αυτοι οι 300, λοιπον, εφ οσον τους εχουμε εκλεξει μπορουν να κανουν οτι θελουν, συμφωνα παντα με το συνταγμα της χωρας, (αν και αρχιζουν κι αυτο να το γραφουν εκει που δν πιανει μελανι) μπορουν να κανουν οτι τους συμφερει με στοχο να πλουτισουν οι ιδιοι και τα κοινωνικα στρωματα που ανηκουν (βλ. Νεα Δημοκρατια και φορολογια). Επισης μπορουν να παρακαμψουν το συνταγμα της χωρας με το να κανουν λαμογιες στα κρυφα. Γι αυτους ειναι οτι πιο ευκολο μεχρι τη στιγμη της αποκαλυψης. Η δημοκρατια φροντιζει οι ισχυροι, οικονομικα, να γινουν ακομα πιο ισχυροι.
Κανονικα θα επρεπε ο λαος να αποφασιζει ποτε πρεπει να διωξει μια κυβερνηση. Αντ αυτου πρεπει να ανεχτουμε την εκαστωτη κυβερνηση για 4 χρονια τουλαχιστον (εκτος και αν βαρεθουν ακομα και οι ιδιοι και κυρηξουν προωρες εκλογες). Δηλαδη η εκαστωτε κυβερνηση μας κανει οτι θελει για 4 χρονια.
Εγω θα προσθεσω: Δημοκρατια ειναι οταν η ελευθερια σου τελειωνει εκει που αρχιζει η ελευθερια του αλλου.
Αν βγεις να φωναξεις στον δρομο υπαρχει ο κινδυνος να σε καταστειλουν και να πνιξουν, με χημικα, την φωνη σου, υπαρχει ο κινδυνος να φας ξυλο απο ματ η απο χρυσαυγητες επειδη αντιδρας, υπαρχει ο κινδυνος να σε προσαγαγουν προληπτικα για το γενικο (πολιτικο) "καλο". Πρεπει να ανεχτεις οτι ακουγεται περι σκανδαλων και να μην αντιδρας, πρεπει να ανεχτεις το πολιτικο ασυλο ακομα και αν για το παραμικρο χρεος εσενα σου παιρνουν το σπιτι, πρεπει να δεχτεις την καταργηση συνταγματικων δικαιωματων σου για χαρη της "ασφαλειας", πρεπει, πρεπει πρεπει........ πολλα πρεπει. Αυτα τα "πρεπει" σε κανουν να μην εισαι τελικα ελευθερος. Να πνιγεσαι και να θες να ξεσπασεις.
Η δημοκρατια στηριζει ενα αποτυχημενο οικονομικο συστημα. Ενα οικονομικο συστημα που μας εχει κανει ολους δουλους, που μπορει και ελεγχει την ζωη μας και τις περισσοτερες φορες την καθοριζει κιολας. Πως γινεται, λοιπον, να εχει ο λαος την εξουσια?
Αποτελεσμα: τελικα ο ορισμος της δημοκρατιας στην πραξη ειναι αστοχος.
Πως μπορεις να λες δημοκρατια το να αποφασιζουν οι 8 ισχυροτερες οικονομικα χωρες για την τυχη του κοσμου, ειδικα οταν εισαι σιγουρος οτι θα κανουν τα παντα για το συμφερον το δικο τους και οχι της πλειοψηφιας.

Η έννοια ελευθερία αναφέρεται στην δυνατότητα του ανθρώπου να δρα χωρίς περιορισμούς.

Ο ανθρωπος απο την φυση του θελει να ειναι ελευθερος. Η δημοκρατια τελικα δν του το παρεχει αυτο. Τον περιοριζει. Τον περιοριζει οταν πρεπει να ανεχτει καθε μορφη εξουσιας πανω απο το κεφαλι του. Ειτε αυτη ειναι η κρατικη εξουσια, ειτε ο εργοδοτης του, ειτε η θρησκεια του. Τον περιοριζει γιατι πρεπει να ανεχτει καθε καθικι ματατζη ή ασφ-αλητη που τον κανει οτι θελει με το προσχημα της ασφαλειας. Οταν πρεπει να ανεχτει την κρατικη τρομοκρατια. Οταν πρεπει να ανεχτει τους ληστες με τις γραβατες να του παιρνουν οτι εχει και δν εχει. Εκει κατεληξε η δημοκρατια.

Αναρχία - Καμία αρχή έξω από τη συνείδησή σου

Το Α σε κυκλο

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Το Α μέσα στο Όμικρον είναι το σύμβολο του αναρχικού κινήματος. Στους κύκλους των αναρχικών είναι γνωστό και σαν αλφάδι. Αποτελείται από ένα κεφαλαίο "Α", κυκλωμένο από ένα "Ο". Το "Α" έχει τη σημασία του "Αναρχία", ενώ το "Ο" προήλθε από την λέξη "Ordre", που σημαίνει τάξη, και αναφέρεται σε μέρος μιας ρήσης του Προυντόν (η αναρχία είναι τάξη).

Η πρώτη γνωστή χρήση του συμβόλου είναι αυτή στα κράνη κάποιων στρατιωτών των Δημοκρατικών κατά την περίοδο του Ισπανικού Εμφύλιου Πόλεμου. Το σύμβολο υιοθετήθηκε από την Ανοιχτή Αναρχική Συμμαχία (Alliance ouvrière anarchiste), μια Βελγική αναρχική κολλεκτίβα, στις 25 Νοεμβρίου 1956, και από τότε άρχισε να γίνεται γνωστό. Σημαντική διάδοση γνώρισε όταν χρησιμοποιήθηκε από δυο αναρχικές νεολαίες, το 1964 από τη γαλλική Jeunesses Libertaires και το 1966 από την ιταλική Gioventu libertaria. Η ευκολία με την οποία μπορεί να αναπαραχθεί σε έναν τοίχο ή ένα έγγραφο, αλλά και η εθύτητα του συμβολισμού του, το έκαναν το πιο γνωστό σύμβολο των αναρχικών.

Zanon - Αναρχικό Εργοστάσιο

Το εργοστάσιο κεραμεικών του Luigi Zanon, ιδρύθηκε το 1980, κατά την αργεντίνικη στρατιωτική δικτατορία. Χτίστηκε σε δημόσια γη και με δημόσια κονδύλια. Το 2001 όμως, κατά την μεγάλη οικονομική κρίση της Αργεντινής, αποφασίζει να κλείσει, αφήνοντας τους εργάτες με πολλούς μισθούς απλήρωτους. Οι εργάτες καταλαμβάνουν το εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο και το θέτουν σε λειτουργία. Ο πρώην ιδιοκτήτης, δεν παρουσιάζει αντίσταση και έτσι ξεκινάει η αυτοδιαχείριση του εργοστασίου χωρίς προϊσταμένους και managers, με τις αποφάσεις να λαμβάνονται συλλογικά, σε εργατικά συμβούλια. Ένα τολμηρό πείραμα που επιχειρήθηκε μέσα απ'την απόγνωση των εργατών, καταλήγει επιτυχές. Ένα χρόνο αργότερα η Αργεντινή βγαίνει απ'την κρίση, και το εργοστάσιο είναι κερδοφόρο, όμως ο παλιός ιδιοκτήτης, Luigi Zanon, προσπαθεί να το ανακτήσει, με νόμιμους και παράνομους τρόπους. Αυτό είναι ένα ντοκυμαντέρ για την Zanon, ή όπως αποκαλείται σήμερα, FaSinPat, δηλαδή "εργοστάσιο χωρίς αφεντικά".



Απο εναν φιλο στο facebook

Αναρχισμος

"O Αναρχισμός (Αγγλικα: Anarchism, Ισπανικα: anarquismο) είναι ένα ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό κίνημα. Ετυμολογικά προέρχεται από την ελληνικη λέξη αρχή= εξουσία και το στερητικό α. Στην κυριολεξία αναρχία σημαίνει «χωρίς εξουσία». Ο όρος αναρχισμός είναι αρκετά παρεξηγημένος καθώς αρχικά αρνητική είχε έννοια, διότι αναρχία συνήθως σήμαινε χάος κοινωνικό, πολιτικό και όχι μόνο. «Δήλωνε» δηλαδή την αταξία ή υπήρχαν φορές που ταυτιζόταν με βομβιστικές τρομοκρατικές ενέργειες. Η σύνδεση με τη βία είναι προπαγανδιστική καθώς οι μεγαλύτερες σχολές και οι μεγαλύτεροι θεωρητικοί αναρχικοί, θεωρούν τη βία όχι μόνο ακατάλληλο μέσο επιβολής αλλά επίσης την εξισώσουν με την αστική ηθική." Αποσπασμα απο την ερμηνια του αναρχισμου στο wikipedia

Επειδη εχω ακουσει πολλα ασχετα για τους αναρχικους απο ατομα που τους φοβουνται και αυτο που ειναι και αυτο που αντιπροσωπευουν, να καποια πραγματα που βρηκα στο ιντερνετ για την εννοια και την ιδεα του αναρχισμου:

Τι είναι ο αναρχισμός;
Ο αναρχισμός είναι μια πολιτική θεωρία ο στόχος της οποίας είναι η δημιουργία της αναρχίας, “της απουσίας ενός αφέντη, ενός άρχοντα.” ( Προυντόν, Τι Σημαίνει Ιδιοκτησία) Με άλλα λόγια, ο αναρχισμός είναι μια πολιτική θεωρία που στοχεύει στη δημιουργία μιας κοινωνίας μέσα στην οποία τα άτομα ελεύθερα συνεργάζονται μεταξύ τους με ισότητα και ελευθερία. Σύμφωνα με τα παραπάνω, ο αναρχισμός αντιτίθεται σε κάθε μορφή ιεραρχικού ελέγχου –είτε πρόκειται για κρατικό έλεγχο ή για καπιταλιστικό– θεωρώντας τον όχι μόνο βλαβερό για το άτομο και την ατομικότητά του, αλλά και περιττό.
Σύμφωνα με την αναρχική Λ. Σούζαν Μπράουν:
“Αν και ο κόσμος αντιλαμβάνεται τον αναρχισμό σαν ένα βίαιο, αντικρατικό κίνημα, ο αναρχισμός είναι μια πολύ πιο λεπτή και αποχρώσα παράδοση από μια απλή αντίθεση στην κυβερνητική εξουσία. Οι αναρχικοί αντιτίθενται στην ιδέα ότι η εξουσία και η κυριαρχία είναι αναγκαίες για μια κοινωνία και αντ’ αυτών προτάσσουν πιο συνεργατικές, αντι-ιεραρχικές μορφές κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής οργάνωσης.” (The politics of Individualism)
Παρολ’ αυτά, ο “αναρχισμός” και η “αναρχία” είναι αναμφισβήτητα οι πιο παρεξηγημένες και παρερμηνευμένες έννοιες στην πολιτική θεωρία. Γενικά, οι λέξεις αυτές χρησιμοποιούνται για να δηλώσουν το “χάος” ή την “έλλειψη τάξης”, και έτσι, επαγωγικά, οι αναρχικοί επιθυμούν το κοινωνικό χάος και την επιστροφή στους “νόμους της ζούγκλας”.
Αυτή η διαδικασία παρερμηνείας δεν είναι η μοναδική στην ιστορία. Σε χώρες για παράδειγμα όπου η κυριαρχία ενός ανθρώπου (μοναρχία) θεωρείτο αναγκαία, η λέξη “δημοκρατία” χρησιμοποιήθηκε όπως ακριβώς και η “αναρχία” για να δηλώσει σύγχυση και αταξία. Αυτοί που έχουν ίδια συμφέροντα στη διατήρηση του υπάρχοντος καθεστώτος, προφανώς επιθυμούν να δηλώσουν ότι η αντίθεση στο ισχύον σύστημα δεν είναι εφαρμόσιμη και ότι μια καινούργια μορφή κοινωνίας δεν μπορεί παρά να φέρει το χάος. Ή, όπως το εξέφρασε ο Ερίκο Μαλατέστα:
“εφόσον θεωρείτο ότι η κυβέρνηση ήταν απαραίτητη και ότι χωρίς αυτή θα κυριαρχούσε μονάχα αταξία και σύγχυση, ήταν φυσικό και λογικό ότι η αναρχία, που σημαίνει απουσία κυβέρνησης, θεωρείται σαν έλλειψη τάξης.” (Αναρχία)
Οι αναρχικοί επιδιώκουν την αλλαγή αυτής της στερεότυπης αντίληψης για την αναρχία, έτσι ώστε ο κόσμος να συνειδητοποιήσει ότι οι κυβερνήσεις και οι άλλες ιεραρχικές κοινωνικές σχέσεις (ιεραρχικές δομές) είναι επιζήμιες και περιττές:
“Αλλάξτε γνώμη στον κόσμο, πείστε τον ότι η κυβέρνηση δεν είναι μόνο άχρηστη αλλά και άκρως επιζήμια και τότε η λέξη αναρχία, επειδή ακριβώς σημαίνει απουσία κυβέρνησης, θα σημαίνει για όλους: φυσική τάξη, κοινές ανθρώπινες ανάγκες και ενδιαφέροντα, απόλυτη ελευθερία μέσα στα πλαίσια απόλυτης αλληλεγγύης.” (Ibid., pp.12-13)
Ο αναρχισμός είναι περισσότερο ένα κίνημα ενάντια στην ιεραρχία παρά ένα καθαρά αντικυβερνητικό ή αντικρατικό κίνημα. Και αυτό διότι η ιεραρχία είναι η οργανωτική δομή που εμπεριέχει (την) εξουσία. Εφόσον το κράτος είναι η “υψηλότερη” μορφή ιεραρχίας, τότε οι αναρχικοί είναι εξ ορισμού ενάντια στο κράτος. Αυτός, όμως, δεν είναι ένας επαρκής ορισμός του αναρχισμού. Οι πραγματικοί αναρχικοί αντιτίθενται, όχι μόνο στο κράτος, αλλά σε κάθε μορφή ιεραρχικής οργάνωσης. Όπως είπε ο Brian Morris:
“ ... Οι αναρχικοί είναι άνθρωποι που απορρίπτουν κάθε μορφή διακυβέρνησης ή .... , κάθε μορφή ιεραρχίας και κυριαρχίας. ”

απο το:http://www.geocities.com/apithia/anarxismos.htm

και στο wikipedia :

O Αναρχισμός (Αγγλικά: Anarchism, Ισπανικά: anarquismο) είναι ένα ιδεολογικό, πολιτικό και κοινωνικό κίνημα. Ετυμολογικά προέρχεται από την ελληνική λέξη αρχή= εξουσία και το στερητικό α. Στην κυριολεξία αναρχία σημαίνει «χωρίς εξουσία». Ο όρος αναρχισμός είναι αρκετά παρεξηγημένος καθώς αρχικά αρνητική είχε έννοια, διότι αναρχία συνήθως σήμαινε χάος κοινωνικό, πολιτικό και όχι μόνο. «Δήλωνε» δηλαδή την αταξία ή υπήρχαν φορές που ταυτιζόταν με βομβιστικές τρομοκρατικές ενέργειες. Η σύνδεση με τη βία είναι προπαγανδιστική καθώς οι μεγαλύτερες σχολές και οι μεγαλύτεροι θεωρητικοί αναρχικοί, θεωρούν τη βία όχι μόνο ακατάλληλο μέσο επιβολής αλλά επίσης την εξισώσουν με την αστική ηθική.
Η πρώτη αναφορά της λέξεως αναρχία υπάρχει στο έργο Επτά επί Θήβαις (467 πχ) του Αισχύλου. Εκεί η Αντιγόνη ανοιχτά αρνείται να αποδεχτεί το διάταγμα των κρατούντων να αφήσει άθαφτο το πτώμα του αδερφού της Πολυνείκη, ως τιμωρία για τη συμμετοχή του στην επίθεση κατά των Θηβών, λέγοντας: "Ακόμα και αν κανείς άλλος δεν επιθυμούσε να συμμετάσχει στην ταφή, εγώ μόνη μου θα τον έθαβα και θα έπαιρνα το ρίσκο που θα σημαίνει η ταφή του αδερφού μου. Ούτε ντρέπομαι να δράσω ενάντια αψηφώντας τη βούληση των κρατούντων (έχουσα άπιστων την αναρχίαν πόλει)."
Οι αναρχικές ιδέες επίσης ανάχθηκαν σε θρησκείες όπως ο βουδισμός αλλά και σε φιλοσοφικές σχολές σκέψης. Σύμφωνα με τον Πιοτρ Κροπότκιν οι στωικοί, με κορυφαίο τον Ζήνωνα "αποστρεφόντουσαν την παντοδυναμία του κράτους, την επέμβασή του και τον κρατισμό και διακήρυσσαν την κυριαρχία του ηθικού νόμου του ατόμου" . Έτσι σύμφωνα με τον Κροπότκιν, ο Ζήνων ήταν ο καλύτερος υπέρμαχος της αναρχίας στον αρχαίο κόσμο.
Η πρώτη επίσημη γνωστοποίηση αναρχικών θέσεων προήλθε από τον ατομικιστή αναρχικό Ουίλιαμ Γκούντγουιν (William Godwin). Ήταν αυτός που στο έργο του Έρευνα για την πολιτική δικαιοσύνη πραγματεύτηκε μία μορφή ακραίου πολιτικού φιλελευθερισμού. Στη συνέχεια ο αναρχισμός ως μια ξεχωριστή πολιτική ιδεολογία εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα όταν οι υποστηρικτές και ο ίδιος ο Μιχαήλ Μπακούνιν αποσπάστηκαν από την Πρώτη Διεθνή, ή Διεθνή Ένωση των Εργατών που είχαν ιδρύσει ο Καρλ Μαρξ σε συνεργασία με τον «πατέρα της αναρχίας» Πιερ Ζοζέφ Προυντόν. Η πίστη του Μπακούνιν σε έναν «αντιεξουσιαστικό σοσιαλισμό» ήταν αυτή που οδήγησε στη διαγραφή του από τη Διεθνή και έβαλε τα θεμέλια για τον αναρχοκολεκτιβισμό ή κολεκτιβιστικό αναρχισμό, πάνω στον οποίο στηρίχτηκαν οι περισσότερες αναρχικές θεωρίες όπως ο αναρχοσυνδικαλισμός, ο οικοαναρχισμός, ο αναρχοκομμουνισμός κα. Με βάση λοιπόν τον αναρχοκολεκτιβισμό, ο αναρχισμός του 20ου αιώνα αρνείται τη μεταβατική περίοδο της Δικτατορίας του Προλεταριάτου (που ήταν μία από τις κύριες διαφωνίες του Μαρξ με τον Μπακούνιν), που προτείνουν οι κομμουνιστές για το πέρασμα στην αταξική κοινωνία. Επίσης, προωθεί την αυτοδιαχείριση και εστιάζει στην προσωπική ευθύνη που έχει το άτομο για τις πράξεις του απέναντι στον εαυτό του και το κοινωνικό σύνολο, του οποίου είναι μέλος.
Οι στόχοι του αναρχισμού, καθώς και τα μέσα επίτευξης των στόχων αυτών, αντιμετώπισαν έντονη κριτική και θεωρήθηκαν ουτοπικά. Για αυτόν το λόγο η απήχηση που έχει ο αναρχισμός είναι περιορισμένη σε σχέση με άλλες κυριότερες πολιτικές ιδεολογίες όπως ο σοσιαλισμός, ο φιλελευθερισμός κτλ. Οι αναρχικοί απορρίπτουν όλες τις μορφές πολιτικής πάλης ως ανούσιες και πιστεύουν σε μία «κοινωνική επανάσταση» (αναρχοκομουνιστές), σε γενικές απεργίες (αναρχοσυνδικαλιστές) ή σε μία γενική «ανυπακοή των μαζών» (ατομικιστές αναρχικοί). Ο αναρχισμός σαν κίνημα μπορεί και «επιβιώνει», για τον απλό λόγο ότι μπορεί και παίρνει θέση σε όλα τα κοινωνικά ζητήματα.
Η λέξη αναρχία, όπως τη χρησιμοποιούν οι περισσότεροι αναρχικοί, δηλώνει μια αρμονική αντιεξουσιαστική αταξική κοινωνία, που στηρίζεται στις δυνατότητες της εθελοντικής συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας των ανθρώπων με βάση τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό και την προσωπική συμμετοχή. Στη θέση των εξουσιαστικών πολιτικών δομών και των οικονομικών θεσμών οι αναρχικοί προτείνουν κοινωνικές σχέσεις θεμελιωμένες στην "εκούσια" ομαδική συγκρότηση αυτόνομων ατόμων, την αμοιβαία βοήθεια και την αυτοδιάθεση.
Ενώ συχνά ο αναρχισμός ορίζεται από αυτό στο οποίο εναντιώνεται, εντούτοις οι αναρχικοί ανά τις εποχές προσέφεραν σύμφωνα με το όραμα για αυτό που πιστεύουν ότι είναι η αληθινά ελεύθερη κοινωνία. Ωστόσο, οι ιδέες για το πώς μπορεί να είναι λειτουργική μια τέτοια κοινωνία πιθανώς διαφέρουν πολύ, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις διαπλεκόμενες οικονομικές σχέσεις.

Είδη Αναρχισμού

Ατομικιστικός Αναρχισμός
Υποστηρίζει ως αναγκαία την αναγνώριση της "εμπράγματης ιδιοκτησίας" του κάθε ατόμου. Ο κύριος εκπρόσωπος αυτού του ρεύματος είναι ο Κάσπαρ Σμίντ, πιο γνωστός ως Μαξ Στίρνερ. Ο ατομιστικός αναρχισμός είναι μια μορφή άκρατου φιλελευθερισμού, όπου κύρια στοιχεία του είναι ο ακραίος ατομικισμός, ο ατομισμός, ο εγωισμός, η συμβατική υποχρέωση, η ατομική ιδιοκτησία και άλλα. Πιθανή απόρροια του ατομικιστικού αναρχισμού είναι ο αναρχοκαπιταλισμός.

Αναρχοκολεκτιβισμός
Συνοπτικά ο κολεκτιβιστικός αναρχισμός (αναρχοκολεκτιβισμός) είναι μια μορφή άκρατου σοσιαλισμού (εξού και η άρνηση στη δικτατορία του προλεταριάτου), όπου κύρια στοιχεία είναι ο ακραίος κολεκτιβισμός, η ταξική πάλη, η κοινωνική επανάσταση, η συνεργασία / αμοιβαιότητα (μουτουαλισμός), το κοινωνικό καθήκον, η κοινοκτημοσύνη και άλλα. Απόρροια του αναρχοκολεκτιβισμού είναι ο αναρχοκομμουνισμός.

Αναρχοσυνδικαλισμός
Αναπτύχθηκε στη Γαλλία, Ισπανία και την Ιταλία, ενώ επεκτάθηκε και σε άλλες χώρες. Αντιτίθεται στο κράτος, την πολιτική πάλη και τα πολιτικά κόμματα. Δίνει τον πρώτο ρόλο στα συνδικάτα και θεωρεί την απεργία ως τη βασική μέθοδο πάλης ενάντια στην αστική τάξη.

Αναρχοκομμουνισμός
Φρονεί ότι την ιδιοκτησία θα πρέπει να τη διαχειρίζονται οι εθελοντικές ομάδες, σημείο που προσβάλει όμως την ελευθερία της νομής της κατοχής και της εκμετάλλευσης αυτής από τον ιδιοκτήτη. Κύριος εκφραστής της θεωρίας αυτής ήταν ο Π. Κροπότκιν, ο οποίος τοποθετούσε τα συμφέροντα της κοινωνίας πάνω από τα συμφέροντα του ατόμου και προέτασσε την ηθική δράση εναντίον της αστικής τάξης και της κυβέρνησης.

Αναρχοκαπιταλισμός
Αναρχοκαπιταλισμός ή αναρχισμός της ελεύθερης αγοράς αποκλήθηκε το ρεύμα εκείνο του φιλελεύθερου ατομικισμού που αρνείτο την ύπαρξη του κράτους, ως αυτόνομου μηχανισμού εξουσίας επί της κοινωνίας. Οι κύριοι θεωρητικοί του αναρχοκαπιταλισμού οραματίστηκαν ένα κοινωνικό μοντέλο στηριγμένο αποκλειστικά στην ατομική ιδιοκτησία και την ιδιωτική πρωτοβουλία. Οι βασικοί τους στόχοι ήταν η διαμόρφωση ενός δικαίου στηριγμένου στα αρνητικά δικαιώματα, η ιδιωτικοποίηση όλων των κρατικών θεσμών και η εξάλειψη κάθε μορφής άμεσου εξαναγκασμού έναντι οιουδήποτε πολίτη. Πίσω από τις αρχές τους υφέρπει μια προσήλωση στα φυσικά δικαιώματα και στην λοκιανή κοσμοθέαση. Πολλοί αναρχοκαπιταλιστές θεώρησαν ως εμβρυακό μοντέλο αναρχοκαπιταλιστικής κοινωνίας την μισοδιαλυμένη από τους πολέμους και ουσιαστικά ακυβέρνητη επί χρόνια Σομαλία.