Knocking on heavens door

Βουτηγμενοι στην μουσικη σφαγη, καποια τραγουδια μενουν διαχρονικα και στο τελος ειναι τα μονα που αντεχουν μπροστα στον οπορτουνισμο των δισκογραφικων. Απολαυστε ενα κομματι απο εναν ξεχασμενο τραγουδοποιο, καλη η διασκευη απο τους Guns n roses αλλα η φωνη του Dylan ειναι απλα καταπληκτικη...



Αυτες ειναι συναυλιες
Αλλο ενα πολυ καλο κομματι απο Doors


Κι ενα τελευταιο απο Zappa... Νταξ 2 τελευταια απο Zappa

Κι αν ειμαι ροκ, μην με φοβασαι

 Τι ειναι ροκ???

Ας πω πρωτα τι δεν ειναι ροκ.
Ροκ δν ειναι:
Τα πολλα λεφτα, τα φαντεζι και η πολυτελης ζωη. Απο τη στιγμη που Rolling stones εγιναν ειδωλα και αποφασισαν να κανουν ακομα και δικη τους δισκογραφικη για να τα τσεπωνουν ολα αυτοι σταματησαν να ειναι ροκ. Δεν λεω καλα κομματακια βγαλανε και διαχρονικα αλλα ροκ δν εισαι μονο στην μουσικη εισαι και στον τροπο ζωης.
Ροκ δν ειναι η κοκα. Ναι οκ ροκ σημαινει να κανεις οτι θες αλλα με ορια. Πιο ροκ εισαι οταν σεβεσαι τους αλλους αλλα και πανω απ ολα τον ιδιο σου τον εαυτο. Αρα ροκ δν ειναι ο Τζαγκερ (πλεον) ουτε ο Axel Rose. Ο Μορισον απο την αλλη δικαιολογειται γτ ετσι του ερχοταν εμπνευση :Ρ και δν το εκανε τοσο απο ποζερια.
Ροκ επισης δν ειναι το ροκ ντυσιμο. Ροκ ειναι κατι πιο βαθυ, ειτε φορας gucci ειτε σκισμενα τζινακια και μαλλι μεχρι τον κωλο.
Ροκ επισης δν ειναι τα groupies. Δεν ειναι το πιανω μια ηλεκτρικη και παιζω ενα οποιοδηποτε κομματι. Αλλο το παιζω (ενα κομματι) ροκ και αλλο ειμαι ροκ. Ροκ δεν ειναι ο χ"γιαννης (παρολο που στο Μεγγα ετσι λεγανε), ροκ δεν ειναι ο Στρατης, ροκ δν ειναι ο Δαντης (παρολο που προσπαθει και το παιζει πολυ) κτλ κτλ.
τι ειναι το ροκ.
Ισως να μην ξερω κι εγω ακριβως. Το Ροκ ειναι εκφραση. Το να κανω αυτο που θελω αλλα οχι εις βαρος των αλλων. Ροκ ειναι το να δημιουργω κατι δικο μου και το υποστηριζω. Δεν αντιγραφω απο κανεναν και δν επαναλαμβανω επιτυχημενη συνταγη, ακομα και αν οδηγησουν ολα τα παραπανω στην καταστροφη. Ισως το ροκ να ειναι η πραγματικη μαγκια. Για να εισαι ροκ πρεπει να το γουσταρεις τρελα. Και για ο,τι γουσταρεις τρελα να εκανες τα παντα με οποιοδηποτε κοστος, το μοναδικο κοστος που θα μπορουσες να βαλεις πανω απ αυτο να ειναι μονο για να κανεις κατι που το γουσταρεις ακομα πιο τρελα. Ροκ ειναι ο ασυμβιβαστος, που θα λεγε και ο Παυλος.
Το πραγματικο ροκ ειναι ελευθερο. Δεν το περιοριζουν ουτε δισκογραφικες, ουτε πολιτικες ιδεολογιες, ουτε οι επιτυχιες, ουτε η πραγματικη μουσικη του αξια. Μπορει ενα κομματι μουσικα να ειναι ψιλομαπα, αλλα να ειναι τοσο αυθεντικο και να μιλαει τοσο πολυ στην καρδια του αλλου που να ειναι πιο ροκ και ωραιο και απο την πιο ακριβοπληρωμενη παραγωγη με μουσικους που ο καθενας εχει καμια 50αρια πτυχια μουσικης. Το ροκ δεν διδασκεται στα ωδεια. Δεν εχει κανονες.
"Εν κατακλειδι" το ροκ ειναι αναρχικο, δν ακολουθει καμια αρχη περα απο την εμπνευση του δημιουργου.

Υ.Γ. Τη στιγμη που γραφω εχω βαλει στο winamp την δισκογραφια του Ζαπα, αυτο δν με κανει ροκ.



Ναι ο Παυλος και ο Μπαμπης ηταν-ειναι ροκ

Rock against racism

Μια ιστορια θα σας πω για τον.... τον Παυλο, τον παυλο τον Πριγκιπα.

Ο Παυλος Σιδηροπουλος, ή αλλιως ο πριγκιπας της ροκ, ειναι οτι ονομαζουμε Ελληνικο ροκ.
Αφηνω τα τραγουδια να μιλησουν γι αυτον, κανεις αλλος δν μπορει να το κανει καλυτερα.

Μερικα απο τα λιγα βιντεο με συναυλιες του παυλου




Μια μικρη βιογραφια (ετσι για τα ματια του κοσμου)

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1948 στην Αθήνα. Ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της γνωστής ποιήτριας Έλλης Αλεξίου. Σ' αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σ' αυτόν του ρόκερ και του σκεπτικιστή.


Η μουσική του πορεία ξεκινά το 1970 από τη Θεσσαλονίκη, όπου σπουδάζει Μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκεί γνωρίζει τον Παντελή Δεληγιαννίδη, με τον οποίο δημιουργούν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Μαζί κυκλοφορούν τον δίσκο 45 στροφών «Το ξέσπασμα / Ο κόσμος τους» και συμμετέχουν στη συλλογή «Ζωντανοί στο κύτταρο». Από το 1972 έως το 1974 ενσωματώνονται στα «Μπουρμπούλια». Καρπός αυτής της συνεργασίας είναι το 7ινστο «Ο Ντάμης ο σκληρός».

Εν μέσω δικτατορίας, το σχήμα διαλύεται και τα «Μπουρμπούλια» ακολουθούν τον Διονύση Σαββόπουλο. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος επιλέγει να συνεργαστεί με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και συμμετέχει ως τραγουδιστής σε τρεις δίσκους του: «Θεσσαλικός Κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».

Το 1976 δημιουργεί, μαζί με τους Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο, το γκρουπ «Σπυριδούλα» και κυκλοφορούν ίσως τον κορυφαίο δίσκο της ελληνικής ροκ δισκογραφίας, τον «Φλου». Και αυτό το σχήμα διαλύεται, αφήνοντας πίσω του έναν ολοκληρωμένο ροκ ήχο και μια σειρά συναυλιών.

Το 1979 ο Παύλος Σιδηρόπουλος δημιουργεί το σχήμα «Εταιρία Καλλιτεχνών», με αγγλικό στίχο, χωρίς όμως καμία δισκογραφική δουλειά. Την ίδια περίοδο κάνει και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, ως πρωταγωνιστής στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος», ενώ ο ίδιος ερμηνεύει και το soundtrack της ταινίας, τραγούδια του οποίου αποτελούν κάποια από τα πλέον γνωστά του, όπως το «Να μ' αγαπάς». Επίσης, συμμετέχει στην ταινία «Αλδεβαράν» με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο, η οποία προβλήθηκε μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στη μικρή καριέρα του ως ηθοποιός περιλαμβάνεται και μια τηλεοπτική εμφάνιση στο σήριαλ του Κώστα Φέρρη «Οικογένεια Ζαρντή», που προβλήθηκε στην ΕΡΤ-1.

Η συνεχής αλλαγή συνεργατών σταματάει το 1980. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος καταλήγει σ' ένα σχήμα, τους «Απροσάρμοστους», που με λίγες αλλαγές παίζει μαζί τους μέχρι το τέλος. Το 1982 κυκλοφορεί ο δίσκος «Εν Λευκώ», ο οποίος αντιμετώπισε προβλήματα λογοκρισίας για 3 κομμάτια, για προτροπή στη χρήση ναρκωτικών και για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Το 1985 κυκλοφορεί σε παραγωγή Δημήτρη Πουλικάκου το δίσκο «Zorba the freak» και το 1989 το «Χωρίς Μακιγιάζ» που είναι ζωντανά ηχογραφημένος στο «Μετρό».

Το 1990 ο Παύλος Σιδηρόπουλος αντιμετωπίζει προβλήματα με το δεξί του χέρι που προφανώς από κάποιο πρόβλημα στα αγγεία παραλύει. Στις 6 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, βρίσκεται νεκρός στο πατρικό του σπίτι, μετά από υπερβολική δόση ηρωίνης.

Ενας ακομα θρυλος του Αγγλικου Ροκ

Λίγα συγκροτήματα στην ιστορία του Rock & roll ήταν τόσο αινιγματικά και αντιφατικά. Και τα τέσσερα μέλη ήταν τέσσερις διαφορετικοί χαρακτήρες και αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από τα σφοδρά και περιβόητα live τους. Οι Who ήταν ένας ανεμοστρόβιλος με τον Keith Moon να πέφτει άγρια πάνω στα τύμπανα του, τον Pete Townshend να πηδάει στον αέρα και να περιστρέφει το χέρι στη κιθάρα του σαν ανεμόμυλος, τον τραγουδιστή Roger Daltrey να στέκεται στη σκηνή απειλητικός και βίαιος και τον μπασίστα John Entwistle να παραμένει και να παρακολουθεί ατάραχος τον τυφώνα, προστατεύοντας το μπάσο του. Αυτές οι διαφορετικές προσωπικότητες, συχνά έρχονταν σε σύγκρουση. Οι προστριβές όμως αυτές αποτέλεσαν σε μια θαυμάσια μουσική όλα αυτά τα χρόνια.

Στα μέσα του ’60 με την βρετανική εισβολή και το κίνημα των mod, μπορεί οι Kinks να έπαιζαν με κοφτερές κιθάρες, οι Who όμως, από την άλλη, ήταν ένα ισχυρό αιχμηρό και δυναμικό συγκρότημα. Συχνά ακουγόντουσαν σαν να ήταν έτοιμοι να εκραγούν. Εξοργισμένη κιθάρα, υπερδραστήριο μπάσο, χαοτικά τύμπανα. Βασισμένοι στο ρυθμό του Townshend οι υπόλοιποι αυτοσχεδιάζουν (για να το καταλάβετε αρκεί να ακούσετε ένα live τους). Κομμάτια όπως το My Generation ,το The Kids Are Alright και το Magic Bus ήταν ύμνοι για τη νεολαία της εποχής.

Ο Townshend συχνά προσπαθούσε να διαφοροποιήσει τη μουσική των Who ξεπερνώντας το κλασσικό σκληρό rock. Ειδικά όμως οι Entwistle και Daltrey δεν ακολουθούσαν πιστά τα βήματα του και τις αναζητήσεις του, κολλημένοι στις hard rock ρίζες τους, παίζαν σκληρά . Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τη διάλυση του γκρουπ στα μέσα του ’70. Οι Who επανασυνδέθηκαν ακόμα και μετά το θάνατο του Keith Moon το ’78 και άλλη μια φορά κάπου το’90 για κάποια live στην Αμερική.

Οι Townshend και Entwistle γνωρίζονται στο σχολείο στο Λονδίνο και παίζουν μαζί σε διάφορα συγκροτήματα. Ο Townshend παίζει μπάντζο και ο Entwistle τρομπέτα. Το 1962 ο Entwistle αποχωρεί για να παίξει στους Detours, ένα σκληροπυρηνικό rock συγκρότημα. Μέχρι το τέλος του χρόνου κιθαρίστας αναλαμβάνει ο Townshend και ο Daltrey τα φωνητικά στη θέση του Colin Dawson. Στους Detours προστίθεται και ο Keith Moon, ο οποίος μέχρι τότε έπαιζε ντραμς σε ένα surf συγκρότημα, τους Beachcombers. Το 1964 αλλάζουν το όνoμα τους σε Who.

Οι Who ξεκινούν και παίζουν σε ένα club στο Λονδίνο το Marquee. Αυτό είναι το μέρος όπου ο Townshend σπάει τη πρώτη του κιθάρα, και αυτό γιατί η σκηνή είναι χαμηλοτάβανη, και προσπαθώντας να κάνει ένα από τα αεροπλανικά του κόλπα, καρφώνει τη κιθάρα στο ταβάνι. Κάπως έτσι ξεκινάει το σπάσιμο του μουσικού εξοπλισμού ενός γκρουπ. Στο Marquee τους είδε ο μάνατζερ Pete Meaden. Υπό την καθοδήγηση του Meaden αλλάζουν το όνομα τους σε High Numbers, εμφανίζονται με κουστουμάκια λόγω των mods, και βγάζουν ένα single με τα I’m the Face και Zoot Suit. Στα τέλη του 1964 ξανά αλλάζουν το όνομα τους σε Who και το mod κοινό τους αυξάνεται. Υπογράφουν στην Decca και ηχογραφούν το I Can’t Explain με παραγωγό τον Shel Talmy,ο οποίος είναι παραγωγός και των Kinks. Το 1965 παρουσιάζονται στην τηλεοπτική εκπομπή Ready, Steady, Go the kids are all right και κάνουν αίσθηση όταν κάνουν τα όργανα τους λαμπόγυαλα. Η όλη σκηνή είναι καταπληκτική, γιατί στην όλη χαοτική κατάσταση,ο οικοδεσπότης επιστρέφει …μάλλον σοκαρισμένος (ενώ στην αρχή παίζει και αστειεύεται μαζί τους) με μια κλασική κιθάρα την οποία ο Townshend του παίρνει και την σπάει επίσης!!! . Την ίδια χρονιά το My Generation φτάνει στο #2 του Βρετανικού τοπ 10. Το 1967 Βγαίνει το αλμπούμ A Quick One with The Who Sell Out, και το κομμάτι I Can See for Miles γίνεται το πρώτο τους, που σκαρφαλώνει στο top 10 της Αμερικής. Την ίδια χρονιά παίζουν και στο φεστιβάλ του Μόντερευ, καθώς επίσης εμφανίζονται και στο σόου των Rolling Stones “Rock & Roll Circus. Το 1969 επιστρέφουν με την πιο επιτυχημένη rock όπερα το Tommy. To 1970 μετά το νευρικό κλονισμό του Townshend, ηχογραφείται το Who’s Next με τραγούδια όπως Behind Blue Eyes, Baba O’Riley, Won’t Get Fooled Again. Από εκεί και πέρα διαλύονται και ξαναφτιάχνονται. Άλλοι κάνουν σόλο καριέρα, μέχρι το 1978 που ηχογραφείται το Who Are You. Καταπληκτικός σκληρός δίσκος και ενόψει του νεοαφιχθέντος Punk κινήματος γίνεται και πλατινένιος. Το Who Are You όμως γίνεται το κύκνειο άσμα τους, αφού την ίδια χρονιά πεθαίνει ο Keith Moon από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Οι υπόλοιποι Who επανεξετάζουν τα πράγματα και αποφασίζουν να συνεχίσουν. Προσλαμβάνουν τον Kenny Jones ο οποίος έπαιζε στους Small Faces, στη θέση του Keith Moon. Οι εναπομείναντες Who ξέρουν όμως ότι ο Keith Moon είναι αναπόσπαστο κομμάτι του συγκροτήματος και απλώς συνεχίζουν να υπάρχουν με διάφορες ζωντανές εμφανίσεις αφού πρώτα διαλύονται και επανιδρύονται κάμποσες φορές μέχρι και το 2002 παρακαλώ, όπου σε κάποια ζωντανή τους εμφάνιση στην Αμερική πεθαίνει και ο John Entwistle σε κάποιο ξενοδοχείο του Λας Βέγκας.

Σπυριδουλα

Ενας ζωντανος (ακομα) μυθος του ελληνικου ροκ, οι Σπυριδουλα περσι(2007) στις 2 Νοεμβριου γιορτασαν τα 30 τους χρονια. 30 χρονια γεματα επιτυχιες και συνεργασιες με τα μεγαλυτερα ονοματα του ροκ οπως Παυλος Σιδηροπουλος, Δημητρης Πουλικακος κ.α.
Το συγγκροτημα εχει επιρροες απο The Rolling Stones, Velvet Underground, Grateful Dead, The Doors, Jimmy Hendrix, The Who, Allman Brothers, Iggy Pop, Patti Smith, Neil Young, Frank Zappa, Eric Clapton, Joni Mitchell, Bob Dylan, The Kinks, The Animals
και πολλους αλλους, και αποτελειται απο τους
Βασιλης Σπυροπουλος / Κι8αρα
Νικος Σπυροπουλος / Κιθαρα-Φωνητικα
Βαγγελης Χανος / Μπασο-Φωνητικα
Αφροδιτη Ρηγα / Κρουστα-Φωνητικα
Οπως ειπε και ο Πανος Κατσιμιχας "ειναι ενα γκρουπ που ζει για τη μουσικη και οχι απο την μουσικη". Ειναι ενα γκρουπ που ξεχωριζει με τον ηχο και τον τροπο παιξιματος του.

Μια συντομη ιστορικη αναδρομη:
Η «Σπυριδούλα» σχηματίστηκε τον Σεπτέμβριο του ’77 από τους Βασίλη Σπυρόπουλο, Νίκο Σπυρόπουλο, Ανδρέα Μουζακίτη, Κώστα Κουρεμένο και Μάκη Μπλαζή.

Μετά από μερικές επιτυχημένες ζωντανές εμφανίσεις συναντιέται με τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας, ο δίσκος «Φλου» που κυκλοφόρησε το ’79 και θεωρείται σήμερα δίσκος αναφοράς, ίσως η σημαντικότερη ηχογράφηση της ελληνικής ροκ σκηνής.

Με αρκετές αλλαγές στη σύνθεση των μελών αλλά με σταθερό πυρήνα τους αδελφούς Σπυρόπουλους το συγκρότημα συνεχίζει την πορεία του και μετά την αποχώρηση του Σιδηρόπουλου, εκδίδοντας το ’82 τον δίσκο «Νάυλον ντέφια και ψόφια κέφια» που επίσης έτυχε ευρείας απήχησης στους φίλους του ελληνικού ροκ.

Δύο χρόνια αργότερα, το ’84 το συγκρότημα αντιμετωπίζει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, κρίση δημιουργικότητας, έλλειψη επικοινωνίας ανάμεσα στα μέλη, κορεσμός. Τα μέλη αποφασίζουν από κοινού να δοθεί κάποιο τέλος προτιμώντας τη σιωπή από την επαγγελματική ρουτινιάρικη επανάληψη.

Περίπου δέκα χρόνια αργότερα, η ιδέα της ανασύστασης βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Ακολουθούν κάποιες αναγνωριστικές επαφές και το καλοκαίρι του ’93 αρχίζει ένας νέος κύκλος για το συγκρότημα. Καρποί αυτής της ανασύστασης είναι οι δίσκοι «Ταξίδι στο κέντρο της πόλης» (1994 – ΕΜΙ) και «Σε τροχιά με απόκλιση» (1997 – Ανεξάρτητη παραγωγή). Το συγκρότημα ξαναδιαλύεται στις αρχές του ’99 λόγω της αναπάντεχης απώλειας του μπασίστα Νίκου Δόικα (1953-1999), παιδικού φίλου και στενού συνεργάτη.

Πέντε χρόνια απραξίας ωστόσο είναι πάρα πολλά και έτσι οι «Σπυριδούλα» αποφασίζουν να ξαναμαζευτούν το φθινόπωρο του 2004. Από αυτήν τη νέα επανασύνδεση προκύπτουν δώδεκα καινούργια τραγούδια καί μία διασκευή: «Στο φαλιμέντο» του Νικόλα Άσιμου. Στις ηχογραφήσεις συμμετέχουν ο Δ. Πουλικάκος, ο Χάρης και ο Πάνος Κατσιμίχας, και άλλοι εκλεκτοί φίλοι. Το υλικό αυτό, με τίτλο «Το βλέμμα των ανθρώπων» κυκλοφόρησε τον Νοέμβρη του 2006 (ανεξάρτητη παραγωγή – ΕΜΕΠ Records).

Tο συγκρότημα συνεχίζει, δυναμικά, τις ζωντανές εμφανίσεις με νέο και παλιότερο υλικό, καθώς γιορτάζει και την επέτειο των 30 χρόνων παρουσίας και Live στην ελληνική rock σκηνή.

το myspace των παιδιων: http://www.myspace.com/spyridoulalive
και το site: http://www.spyridoula.gr/

Rest In Peace

Εφυγε και 8α μας στερησει την εμπνευση του ο Ριτσαρντ Ραιτ σε ηλικια 65 ετων χτυπημενος απο τον καρκινο
Ο Ράιτ συνέθεσε πολλά κομμάτια και τραγούδησε σε πολλά άλμπουμ του συγκροτήματος, όπως στο "Dark side of the moon" και στο "Wish you were here".

Το συγκρότημα, με επικεφαλής τον Σιντ Μπάρετ, ιδρύθηκε το 1964 και έγινε διάσημο για το ψυχεδελικό ροκ που έπαιζε. Οι Pink Floyd πούλησαν περισσότερα από 200 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως.

"Η οικογένεια του Ρίτσαρντ Ράιτ, ιδρυτικού μέλους των Pink Floyd, ανακοινώνει με μεγάλη θλίψη ότι ο Ρίτσαρντ πέθανε σήμερα μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο", ανέφερε ο εκπρόσωπός του.

O Richard William Wright γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 28 Ιουλίου του 1945 από μια πλούσια οικογένεια. Οι γονείς του Bridie και Cedric Wright είχαν άλλες κόρες την Selina και την Guinvere. Στα 17 του μπήκε στο Regent Street School of Architecture, όπου γνώρισε τον μπασίστα Roger Waters και τον drummer Nick Mason. Μαζί τότε ξεκίνησαν ένα Group στο κολλέγιο και μετά από 6 μήνες ενώθηκε μαζί τους και ο Syd Barrett. O Richard Wright είπε:" It was great when Syd joined. Before him, we'd play the R&B classics, because that's what all groups where supposed to then. But I never liked R&B very much. I was actually more of a jazz fan. With Syd, the direction changed, it became more improvised around the guitar and keyboards. Roger started playing the bass as a lead instrument and I started to introduce more of my classical feel." Απέκτησαν διάφορα ονόματα (η Juliette Gale ήταν μέλος των Abdabs και η οποία στη συνέχεια παντρεύτηκε τον Wright), πριν καταλήξουν στο όνομα The Pink Floyd Sound. Αφού ο David Gilmour πήρε τη θέση του Barrett, το γρούπ άρχισε να ανεβαίνει και πάλι σταδιακά με τον Wright να προσφέρει πολλά στο γκρούπ και να αποτελεί ηγετική φυσιογνωμία.

Η αποκορύφωση τόσο του Wright όσο και των Pink Floyd, θα έρθει με το Dark Side of the Moon, όπου με το Great gig in the sky, o Wright βάζει την προσωπική του σφραγίδα. Στα 2 επόμενα albums, ο Wright, λόγω προσωπικών προβλημάτων θα αρχίσει να ασχολείται λιγότερο με το γκρουπ. Στο Animals μάλιστα, δεν θα προσφέρει ουσιαστικά τίποτα καινούριο και παρά τη φαινομενική του επιτυχία, το Group ταλανίζεται από εσωτερικές διαμάχες. Τότε είναι περίπου που ο Wright θα αρχίσει τη σόλο καριέρα του, βγάζοντας το album, Wet dream το 1978, σε συνεργασία με τον Mel Collins και τον Snowy White. Το 1979 ήταν η χρονιά του Waters στο γκρούπ, ο οποίος πλέον είχε αναλάβει και τυπικά το ρόλο του αρχηγού. Μιας και το έργο ήταν σχεδόν εξολοκλήρου δικό του, ο Waters αρνήθηκε να δώσει τις κασσέτες του album, αν ο Wright δεν έφευγε από το γκρουπ. Τελικά, ο Wright δέχτηκε να φύγει αφού ολοκληρώνονταν οι συναυλίες του Wall, παίζοντας σαν μιισθωτός και όχι σαν μέλος του γκρούπ. Αυτά φυσικά γίνανε γνωστά στο κοινό το 1983, όταν βγήκε και το νέο άλμπουμ των Pink Floyd. To 1984 θα βγάλει σε συνεργασία το Identity, το οποίο είναι και το μοναδικό album, από τις σόλο καριέρες των μελών των Floyd, που δεν έχει γίνει CD. To 1987, o Wright θα ξαναγίνει μέλος των Pink Floyd, μαζί με τον Mason και τον Gilmour, για να ηχογραφήσουν το Momentary Lapse of reason. Η προσφορά του στο album ήταν μηδαμινή μιας και δεν έγινε μέλος εγκαίρως, αλλά έπαιξε στις Live εμφανίσεις των Floyd. Το 1994 στο Division Bell, o Wright θα γίνει και πάλι ενεργό μέλος, γράφοντας μουσική και στίχους γι αυτό. Πλέον, συμμετέχει σε διάφορες εμφανίσεις του Gilmour, αλλά και στο τελευταίο προσωπικό του album "On an island", ενώ εμφανίστηκε σε μια συναυλία του, στα πλαίσια του On An Island tour.

Airbourne

Airbourne: Ενα Classic-Hard rock συγκροτημα που παιζει γαματη μουσικη και για μενα ξεπερνα ακομα και τους Metallica. Τους γνωρισα τελειως τυχαια οταν απο ενα φορουμ καποιος ζητουσε νεα συγκροτηματα με κλασικη ροκ και καποιος του εδωσε την απαντηση: Aibourne, ακουσε τους ειναι πολυ καλοι. Αμεσως πηγα στο youtube και ακουσα το Too much, too young, too fast και τα επαιξα. Μετα απο αυτο πηγα στο limewire και κατεβασα οτι βρηκα και πραγματικα κ@υλωσα με τον ηχο τους. Ειχε καιρο να δημιουργη8ει ενα τετοιο γκρουπ που να παιζει τοσο καλη κλασσικη και ¨σκληρη" ροκ και αυτο μας δειχνει οτι ποτε δν 8α σταματησει αυτο το ειδος της μουσικης να βγαζει νεα ταλεντα και νεα ακουσματα.
το site της μπαντας: http://www.airbournerock.com/

Μια συνεντευξη του γκρουπ:

Φανταστειτε μονο τι 8α γινεται στα live...


Αγαπημενα μου κομματια: Diamond in the Rough, Rannin' Wild

Ζωντανοι στο κυτταρο

Το "κυτταρο" ειναι το πρωτο μαγαζι που εμφανιστηκε ο Παυλος Σιδηροπουλος μαζι με τους Δημητρη Πουλικακο, Socrates Drank The Conium, Νοστράδαμος, τα μπουρμπουλια και τον Σαββοπουλο κρατώντας ετσι ζωντανη την ροκ σκηνη την εποχη της χουντας και μετα, τραγουδώντας κομματια του Jimi Hendrix Velvet Underground αλλα και δικα τους. Μαζί με το Ροντέο, αποτελούσαν τους δύο χώρους στην Αθήνα όπου συγκεντρώνονταν διάφορα ροκ συγκροτήματα και έδιναν συναυλίες και μουσικές παραστάσεις οι οποίες έχουν αποκτήσει θρυλικές διαστάσεις στην Ελλάδα.... Το κυτταρο λειτουργει απο τα μεσα του 60(με μια σκοτεινη περιοδο απο το 90-2006) και μολις περσι (2007) εκανε την πρωτη του ανακαινιση και μας 8υμιζει εποχες ροκ προ 3 δεκαετιων.

Ιστορικη αναδρομη (πηγη www.kyttarolive.gr)

ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ
1970-1990



...Κι αν δε ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω, έλα Ηπείρου κι Αχαρνών να σε γιουχαΐσω...
Διονύσης Σαββόπουλος

Στην Αμερική υπήρχε το Fillmore Auditorium, στην Αγγλία το Marquee Club και το UFO και στην Ελλάδα, το Ροντέο και το…Κύτταρο.

Εκεί, όπου οι νέοι της εποχής, μεσούσης της χούντας, πρωτοήρθαν σε επαφή με τα προοδευτικά ροκ ακούσματα των Velvet Underground, του Frank Zappa και του Jimi Hendrix.

Εκεί, όπου ο Διονύσης Σαββόπουλος, οραματιστής για μια Βαλκανική ροκ σκηνή, πάντρεψε τα Μπουρμπούλια του με τον μπερντέ του Ευγένιου Σπαθάρη, αλλά και τον Τζίμη τον Τίγρη.

Ο Δημήτρης Πουλικάκος, ο Παύλος Σιδηρόπουλος, οι Socrates Drank The Conium, ο Βαγγέλης Γερμανός, η Μαρίζα Κωχ, ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας και η Δέσποινα Γλέζου είναι μερικοί μόνο από τους καλλιτέχνες που πρωτόπαιξαν στο Κύτταρο, ταυτιζόμενοι για τα μετέπειτα χρόνια με τη συγκεκριμένη μουσική σκηνή.

Την τριετία 1971 – 1973, το Κύτταρο της οδού Ηπείρου & Αχαρνών, γνώρισε τη μεγαλύτερη περίοδο ακμής του.
Τότε ήταν που η ένταση και ο ηλεκτρισμός των βραδιών του καταγράφηκαν και ηχογραφήθηκαν στο θρυλικό πλέον άλμπουμ «Ζωντανοί στο Κύτταρο (Η ποπ στην Αθήνα)», το πρώτο ροκ live της ελληνικής δισκογραφίας, ισάξιο για τον τόπο μας με το τριπλό «Woodstock» που σάρωνε ανά την υφήλιο!

Η Μεταπολίτευση άφησε κι εκείνη τα χνάρια της στο Κύτταρο.
Θρυλικές οι παραστάσεις του Γιάννη Μαρκόπουλου με τον Νίκο Ξυλούρη και τον Παύλο Σιδηρόπουλο, όπως και της Δόμνας Σαμίου με μια φουρνιά ανερχόμενων – τότε – δεξιοτεχνών της παραδοσιακής μουσικής μας.

Κι ακόμη, βραδιές με Δανάη και Πάμπλο Νερούντα, καθώς και τους εναπομείναντες αυθεντικούς ρεμπέτες στις πρώτες ξακουστές επανεμφανίσεις τους.

Στη δεκαετία του 1980, σε συνάρτηση με το πανηγύρι της κοντινής πλατείας Εξαρχείων, διοργανώνονται στο Κύτταρο μοναδικές βραδιές μπλουζ, αλλά και συναυλίες των πρώτων ελληνικών πανκ – ροκ συγκροτημάτων.

Αλησμόνητες και οι σατιρικές ανατρεπτικές παραστάσεις του Τζίμη Πανούση με τις Μουσικές Ταξιαρχίες του, προϊόν των οποίων υπήρξε το άλμπουμ «Hardcore», άλλο ένα σημαντικό live της εγχώριας δισκογραφίας.

Τις δύο επόμενες δεκαετίες, με την απόλυτη κυριαρχία της τηλεοπτικής εικόνας και τον μοιραίο περιορισμό κάθε είδους αντισυμβατικών πολιτιστικών δρώμενων, το Κύτταρο έπεσε σε περίοδο καλλιτεχνικού μαρασμού.

Από τον Διονύση Σαββόπουλο στη…Στέλλα Μπεζαντάκου είναι η φράση που θα μπορούσε να συνοψίσει την κατάσταση.
Η πρόσφατη βράβευση και αποδοχή του ντοκιμαντέρ του Αντώνη Μποσκοΐτη «Ζωντανοί στο Κύτταρο – Σκηνές Ροκ» με πρωταγωνιστές όλους τους πρωτεργάτες της δεκαετίας του ΄70 ήταν ο σπινθήρας για τον επαναπροσδιορισμό του Κύτταρου ως το απόλυτο ελληνικό ροκ στέκι.

Ένας σπινθήρας που ποτέ δεν είχε σβήσει, άλλωστε, περιμένοντας τη στιγμή να ξαναγίνει φλόγα!

Μήπως ήρθε η ώρα και η στιγμή;


το Trailer του ντοκιμαντερ "Ζωντανοι στο κυτταρο - Σκηνες Ροκ"

μουσικα βιντεο

Βιντεο απο τραγουδια που μ'αρεσουν. Πρωτο κομματι RnR στο κρεβατι Δευτερο before i forget live απο την α8ηνα κτλ...

Εισαγωγη

Να ξεκα8αρισω κατι: σ αυτο το Blog δν υποστηριζω μονο την ροκ, υποστηριζω την μουσικη που μου αρεσει και την αυ8εντικοτητα της, ειτε αυτη ειναι ροκ, ειτε ειναι εντεχνη ειτε λατιν η οτιδηποτε. Ειμαι εναντιον της δη8εν μουσικης των δισκογραφικων εταιριων που ψαρευουν "ταλεντα" απο τα καλλιστεια, απο τα υποτι8εμενα talent show και γενικα απο οτι σκουπιδι υπαρχει και κανουν "τραγουδιστες" οσους πιστευουν οτι 8α κανουν 8ραυση στα κοριτσακια, τους λεγομενους απο φωνη κορμαρα, που το μονο "ταλεντο" που εχουν και πουλαει ειναι η ομορφια και το κορμι τους (κατι σαν τις πουτανες δηλαδη μονο που αυτοι τραγουδανε, γαμωντας την μουσικη) και διαφημιζονται σε περιοδικα για κοριτσακια. Τεσπα εδω 8α μιλησω για ο,τι γουσταρω κυριως για την μουσικη και 8α βαλω playlists με τα τραγουδια η τα videoclip τους, διαφορα βιντεο που μ αρεσουν και 8α γραφω οτι μου καρφω8ει...