Musica Ficta feat. Mary And The Boy LIVE @ SCHOOLWAVE 2008

Knocking on heavens door

Βουτηγμενοι στην μουσικη σφαγη, καποια τραγουδια μενουν διαχρονικα και στο τελος ειναι τα μονα που αντεχουν μπροστα στον οπορτουνισμο των δισκογραφικων. Απολαυστε ενα κομματι απο εναν ξεχασμενο τραγουδοποιο, καλη η διασκευη απο τους Guns n roses αλλα η φωνη του Dylan ειναι απλα καταπληκτικη...



Αυτες ειναι συναυλιες
Αλλο ενα πολυ καλο κομματι απο Doors


Κι ενα τελευταιο απο Zappa... Νταξ 2 τελευταια απο Zappa

Κι αν ειμαι ροκ, μην με φοβασαι

 Τι ειναι ροκ???

Ας πω πρωτα τι δεν ειναι ροκ.
Ροκ δν ειναι:
Τα πολλα λεφτα, τα φαντεζι και η πολυτελης ζωη. Απο τη στιγμη που Rolling stones εγιναν ειδωλα και αποφασισαν να κανουν ακομα και δικη τους δισκογραφικη για να τα τσεπωνουν ολα αυτοι σταματησαν να ειναι ροκ. Δεν λεω καλα κομματακια βγαλανε και διαχρονικα αλλα ροκ δν εισαι μονο στην μουσικη εισαι και στον τροπο ζωης.
Ροκ δν ειναι η κοκα. Ναι οκ ροκ σημαινει να κανεις οτι θες αλλα με ορια. Πιο ροκ εισαι οταν σεβεσαι τους αλλους αλλα και πανω απ ολα τον ιδιο σου τον εαυτο. Αρα ροκ δν ειναι ο Τζαγκερ (πλεον) ουτε ο Axel Rose. Ο Μορισον απο την αλλη δικαιολογειται γτ ετσι του ερχοταν εμπνευση :Ρ και δν το εκανε τοσο απο ποζερια.
Ροκ επισης δν ειναι το ροκ ντυσιμο. Ροκ ειναι κατι πιο βαθυ, ειτε φορας gucci ειτε σκισμενα τζινακια και μαλλι μεχρι τον κωλο.
Ροκ επισης δν ειναι τα groupies. Δεν ειναι το πιανω μια ηλεκτρικη και παιζω ενα οποιοδηποτε κομματι. Αλλο το παιζω (ενα κομματι) ροκ και αλλο ειμαι ροκ. Ροκ δεν ειναι ο χ"γιαννης (παρολο που στο Μεγγα ετσι λεγανε), ροκ δεν ειναι ο Στρατης, ροκ δν ειναι ο Δαντης (παρολο που προσπαθει και το παιζει πολυ) κτλ κτλ.
τι ειναι το ροκ.
Ισως να μην ξερω κι εγω ακριβως. Το Ροκ ειναι εκφραση. Το να κανω αυτο που θελω αλλα οχι εις βαρος των αλλων. Ροκ ειναι το να δημιουργω κατι δικο μου και το υποστηριζω. Δεν αντιγραφω απο κανεναν και δν επαναλαμβανω επιτυχημενη συνταγη, ακομα και αν οδηγησουν ολα τα παραπανω στην καταστροφη. Ισως το ροκ να ειναι η πραγματικη μαγκια. Για να εισαι ροκ πρεπει να το γουσταρεις τρελα. Και για ο,τι γουσταρεις τρελα να εκανες τα παντα με οποιοδηποτε κοστος, το μοναδικο κοστος που θα μπορουσες να βαλεις πανω απ αυτο να ειναι μονο για να κανεις κατι που το γουσταρεις ακομα πιο τρελα. Ροκ ειναι ο ασυμβιβαστος, που θα λεγε και ο Παυλος.
Το πραγματικο ροκ ειναι ελευθερο. Δεν το περιοριζουν ουτε δισκογραφικες, ουτε πολιτικες ιδεολογιες, ουτε οι επιτυχιες, ουτε η πραγματικη μουσικη του αξια. Μπορει ενα κομματι μουσικα να ειναι ψιλομαπα, αλλα να ειναι τοσο αυθεντικο και να μιλαει τοσο πολυ στην καρδια του αλλου που να ειναι πιο ροκ και ωραιο και απο την πιο ακριβοπληρωμενη παραγωγη με μουσικους που ο καθενας εχει καμια 50αρια πτυχια μουσικης. Το ροκ δεν διδασκεται στα ωδεια. Δεν εχει κανονες.
"Εν κατακλειδι" το ροκ ειναι αναρχικο, δν ακολουθει καμια αρχη περα απο την εμπνευση του δημιουργου.

Υ.Γ. Τη στιγμη που γραφω εχω βαλει στο winamp την δισκογραφια του Ζαπα, αυτο δν με κανει ροκ.



Ναι ο Παυλος και ο Μπαμπης ηταν-ειναι ροκ

Rock against racism

Πανω απ ολα... να καταστρεψουμε την μουσικη

Η συνταγη:

Γραφεις 2-3 πιασαρικους-τιποτενιους στιχους
Συνθετεις μια επισης τιποτενια-χτυπησιαρικη μουσικη
Βαζεις ενα ωραιο παιδι με τζελωμενο μαλλι και μετρια (επιεικως) μουσικη αξια
Το βαφτιζεις ΡΟΚ
Ριχνεις τρελη δοση προωθησης
Και περιμενεις τα λεφτα απο τις πωλησεις.

Ετσι ειναι κατα βαση η μουσικη δισκογραφια στην Ελλαδα. Δν ισχυει μονο για τον Μυρωνα στρατη αυτο, ισχυει και για την πεγκυ ζηνα, ισχυει για τα κοκκινα χάλια ισχυει για πααααρα πολλους. Οπως επισης βαφτιζουν hiphop τον Νivo τους goin through τον Ταραξια τους "αρτεμη ευθυμη", Σταβεντο κτλ κτλ
Και αναρωτιεμαι εγω μεχρι που θα φτασει αυτος ο βιασμος της μουσικης? Μια χωρα που εχει βγαλει εναν Σιδηροπουλο, μια Χαρουλα Αλεξιου, Εναν Χατζιδακη, Εναν Ξυλουρη εχει καταντισει να στηριζεται στην Βανδη, στη Ταμτα, στον Μαρτακη και στους Goin Through.

Ευτυχως υπαρχει και μια ελπιδα στο ελληνικο τραγουδι απο νεους καλλιτεχνες:
Tανια κικιδη

Πανος Μουζουρακης

Μονικα

Αλκης Κωνσταντοπουλος


Ελεονωρα ζουγανελη

Μια ιστορια θα σας πω για τον.... τον Παυλο, τον παυλο τον Πριγκιπα.

Ο Παυλος Σιδηροπουλος, ή αλλιως ο πριγκιπας της ροκ, ειναι οτι ονομαζουμε Ελληνικο ροκ.
Αφηνω τα τραγουδια να μιλησουν γι αυτον, κανεις αλλος δν μπορει να το κανει καλυτερα.

Μερικα απο τα λιγα βιντεο με συναυλιες του παυλου




Μια μικρη βιογραφια (ετσι για τα ματια του κοσμου)

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1948 στην Αθήνα. Ήταν δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά και ανιψιός της γνωστής ποιήτριας Έλλης Αλεξίου. Σ' αυτές τις δύο διαφορετικές του ρίζες έβλεπε την αιτία της συνύπαρξης σ' αυτόν του ρόκερ και του σκεπτικιστή.


Η μουσική του πορεία ξεκινά το 1970 από τη Θεσσαλονίκη, όπου σπουδάζει Μαθηματικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο. Εκεί γνωρίζει τον Παντελή Δεληγιαννίδη, με τον οποίο δημιουργούν το ντουέτο «Δάμων και Φιντίας». Μαζί κυκλοφορούν τον δίσκο 45 στροφών «Το ξέσπασμα / Ο κόσμος τους» και συμμετέχουν στη συλλογή «Ζωντανοί στο κύτταρο». Από το 1972 έως το 1974 ενσωματώνονται στα «Μπουρμπούλια». Καρπός αυτής της συνεργασίας είναι το 7ινστο «Ο Ντάμης ο σκληρός».

Εν μέσω δικτατορίας, το σχήμα διαλύεται και τα «Μπουρμπούλια» ακολουθούν τον Διονύση Σαββόπουλο. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος επιλέγει να συνεργαστεί με τον Γιάννη Μαρκόπουλο και συμμετέχει ως τραγουδιστής σε τρεις δίσκους του: «Θεσσαλικός Κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».

Το 1976 δημιουργεί, μαζί με τους Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο, το γκρουπ «Σπυριδούλα» και κυκλοφορούν ίσως τον κορυφαίο δίσκο της ελληνικής ροκ δισκογραφίας, τον «Φλου». Και αυτό το σχήμα διαλύεται, αφήνοντας πίσω του έναν ολοκληρωμένο ροκ ήχο και μια σειρά συναυλιών.

Το 1979 ο Παύλος Σιδηρόπουλος δημιουργεί το σχήμα «Εταιρία Καλλιτεχνών», με αγγλικό στίχο, χωρίς όμως καμία δισκογραφική δουλειά. Την ίδια περίοδο κάνει και το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, ως πρωταγωνιστής στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος», ενώ ο ίδιος ερμηνεύει και το soundtrack της ταινίας, τραγούδια του οποίου αποτελούν κάποια από τα πλέον γνωστά του, όπως το «Να μ' αγαπάς». Επίσης, συμμετέχει στην ταινία «Αλδεβαράν» με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο, η οποία προβλήθηκε μόνο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Στη μικρή καριέρα του ως ηθοποιός περιλαμβάνεται και μια τηλεοπτική εμφάνιση στο σήριαλ του Κώστα Φέρρη «Οικογένεια Ζαρντή», που προβλήθηκε στην ΕΡΤ-1.

Η συνεχής αλλαγή συνεργατών σταματάει το 1980. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος καταλήγει σ' ένα σχήμα, τους «Απροσάρμοστους», που με λίγες αλλαγές παίζει μαζί τους μέχρι το τέλος. Το 1982 κυκλοφορεί ο δίσκος «Εν Λευκώ», ο οποίος αντιμετώπισε προβλήματα λογοκρισίας για 3 κομμάτια, για προτροπή στη χρήση ναρκωτικών και για προσβολή της δημοσίας αιδούς. Το 1985 κυκλοφορεί σε παραγωγή Δημήτρη Πουλικάκου το δίσκο «Zorba the freak» και το 1989 το «Χωρίς Μακιγιάζ» που είναι ζωντανά ηχογραφημένος στο «Μετρό».

Το 1990 ο Παύλος Σιδηρόπουλος αντιμετωπίζει προβλήματα με το δεξί του χέρι που προφανώς από κάποιο πρόβλημα στα αγγεία παραλύει. Στις 6 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, βρίσκεται νεκρός στο πατρικό του σπίτι, μετά από υπερβολική δόση ηρωίνης.

Airbourne

Airbourne: Ενα Classic-Hard rock συγκροτημα που παιζει γαματη μουσικη και για μενα ξεπερνα ακομα και τους Metallica. Τους γνωρισα τελειως τυχαια οταν απο ενα φορουμ καποιος ζητουσε νεα συγκροτηματα με κλασικη ροκ και καποιος του εδωσε την απαντηση: Aibourne, ακουσε τους ειναι πολυ καλοι. Αμεσως πηγα στο youtube και ακουσα το Too much, too young, too fast και τα επαιξα. Μετα απο αυτο πηγα στο limewire και κατεβασα οτι βρηκα και πραγματικα κ@υλωσα με τον ηχο τους. Ειχε καιρο να δημιουργη8ει ενα τετοιο γκρουπ που να παιζει τοσο καλη κλασσικη και ¨σκληρη" ροκ και αυτο μας δειχνει οτι ποτε δν 8α σταματησει αυτο το ειδος της μουσικης να βγαζει νεα ταλεντα και νεα ακουσματα.
το site της μπαντας: http://www.airbournerock.com/

Μια συνεντευξη του γκρουπ:

Φανταστειτε μονο τι 8α γινεται στα live...


Αγαπημενα μου κομματια: Diamond in the Rough, Rannin' Wild

Αλκης Κωνσταντοπουλος

Μετα χαρας σας παρουσιαζω τον Αλκηβιαδη Κωνσταντοπουλο εναν νεο
Τραγουδιστη-Πολυμηχανημα (ή αλλιως ο αν8ρωπος ορχηστρα). Και γιατι λεω πολυμηχανημα (?) γιατι παιζει καμια χιλιαδα οργανα (μα τι λετε τωρα? ακους εκει υπερβολες). Παιζει: Κι8αρα, βιολι, Μπουζουκι, τρομπονι, τυμπανα κ.α. Ενα παιδι πανω απο ολα νεο, με φωνη, πολυ ταλεντο και μερακι. Γουσταρει τρελα αυτο που κανει και στα Live του ειναι ξεκαρδιστικος. Αυτο το καλοκαιρι κανει συναυλιες σε ολη την ελλαδα με τον Λαυρεντη Μαχαιριτσα τον Βασιλη Καζουλη και τον Δημητρη Σταροβα, χωρις ομως να παιζει ρολο κομπαρσου. Εχει φοβερη σκηνικη παρουσια και εχει και μερικα ωραια κομματια στο ρεπερτοριο του που τα εχει γραψει ο ιδιος.

μουσικα βιντεο

Βιντεο απο τραγουδια που μ'αρεσουν. Πρωτο κομματι RnR στο κρεβατι Δευτερο before i forget live απο την α8ηνα κτλ...