Το βραδυ πριν κοιμηθω ακουγα εξω που φυσουσε και διαβαζα στο ιντερνετ οτι θα χιονισει. Πραγματι το πρωι ειδα τις νιφαδες χιονιου που εριχνε, απ το βραδυ ομως ο νους μου ηταν στους αστεγους, που αυτοι πραγματικα ξερουν τι σημαινει να χιονιζει, και απλα αισθανομουν τυχερος που εχω μια στεγη πανω απ το κεφαλι μου. Οχι δεν θελω να το παιξω φιλανθρωπος, την σκεψη μου την φυτεψε ενας φιλος στο facebook οταν εγραψε "οσοι ευχεστε να χιονισει σκεφτειτε τους αστεγους που ειναι στο δρομο" (η καπως ετσι), κατι που πραγματικα μεχρι τοτε δεν ειχα σκεφτει, η δεν ηθελα να σκεφτω, οπως πολλοι απο μας.
Το προβλημα των αστεγων ειναι μεγαλο και δυστυχως κανεις απο μας δεν ειναι σε θεση να το καταλαβει πραγματικα. Το να χανεις το σπιτι σου απο την μια στιγμη στην αλλη ειναι τραγικο και συναμα αποκαρδιωτικο, χανεις τη γη κατω απο τα ποδια σου, καθε ελπιδα αισιοδοξιας και καθε θεληση για να συνεχιζεις να παλευεις.
